گفتگو با تنها دانش آموز بالینی ایران

 

گفتگو با وحید دریایی ، تنها دانش آموز بالینی ایران

 

برای پاسخ به سوالات کنکور به زمان بیشتری نیاز دارم

 

وحید دریایی تنها دانش آموز بالینی ایران است که در فریمان زندگی می کند. او 24 سال سن دارد و فرزند کوچک خانواده ای هفت نفره است.وی در تابستان 1379 بر اثر یک بدشانسی ، دچار آسیب دیدگی جدی در ناحیه گردن (مهره پنجم ) و در نتیجه ضایعه نخاعی شد. وحید در حال حاضر در دوره پیش دانشگاهی رشته ریاضی فیزیک درس می خواند و خود را برای کنکور سراسری آماده می کند. در ذیل گزیده ای از صحبت های این عزیز با گل یاس (رضا پیکرنگار) را می خوانیم.

وحید در مورد چگونگی اتفاق افتادن آن حادثه گفت : به علت زدن شیرجه از ارتفاع به داخل دریا و به دلیل اینکه عمق آب کم بود و وزن من و نیز ارتفاع زیاد ، وقتی به آب رسیدم ، دیگر گردنم نتوانست وزنم را تحمل کند و بر اثر آن مهره پنجم گردنم با دررفتگی و شکستگی همراه و در نتیجه دچار ضایعه نخاعی شدم و این سبب شد که از گردن به پایین فلج شوم.

 او تقریبا 3 سال است به همراه خانواده اش در فریمان زندگی می کند ،در مورد چگونگی درس خواندن و ادامه تحصیلش گفت : سال دوم حسابداری بودم که با وقوع این اتفاق ترک تحصیل کردم و 5 سال از درس خواندن دور شدم ، پس از اینکه تصمیم گرفتم دوباره درس خواندن را شروع کنم ، ادامه دادن در این رشته را سخت دیدم و چون به زبان علاقه داشتم با مشاور مدرسه توانخواهان مشهد صحبت کرده و ایشان گفتند به دلیل داشتن این شرایط ، بهتر است رشته علوم انسانی بخوانم تا از این طریق بتوانم در کنکور زبان شرکت کنم . وقتی که درسها را تطبیق دادم ( که 25 واحد راقبول کردند ) خود را آماده تحصیل در رشته انسانی کردم اما قویدل دبیری که برایم فیزیک درس می داد ، وقتی استعداد من را در یادگیری این درس مشاهده کرد ، پیشنهاد رشته ریاضی فیزیک را داد ، که با مشورت خانواده قرار شد این رشته را بخوانم و...    

وی در پاسخ این سوال که مدرسه و یا بطور کلی آموزش و پرورش همکاری لازم را داشته اند یا نه ، گفت : بنا به دلایلی قرار شد به دبیرستان بزرگسالان ابن سینا فریمان بروم ، و  زمانی که حاج خانم ( مادر ) برای ثبت نام به این دبیرستان رفت با جواد فرهی رئیس (سابق ) آن مدرسه آشنا شد. پیگیری ها و دوندگی های وی (جواد فرهی)  سبب شد که آموزش و پرورش در جریان قرار گیرد . اکنون این اداره نسبت به ادامه تحصیل من همکاری لازم را دارند.

 

 

وحید دریایی پیرامون شرکت در کنکور سراسری و مشکلات آن گفت : متاسفانه برای کنکور دو مشکل اساسی دارم ، یکی در مورد محل حوزه کنکور و دیگری مدت زمان پاسخ دادن به سوالات در کنکور است . در بخش نامه هایی که خواندیم در مورد این نوع معلولیت مطلبی نوشته نشده بود!؟ به خاطر اینکه من اولین دانش آموز بالینی ایران در این مقطع هستم، امتیاز خاصی برای این نوع معلولیت ، که می شود گفت بیماری مجهول !؟ پیش بینی نشده است . به همین دلیل باید بروم حوزه امتحان دهم ، و تدابیری نیاندیشیده اند تا بتوانم در خانه و بر روی تخت به سوالات پاسخ دهم. باید این را اضافه کنم که نمی توانم در حوزه از ویلچر استفاده کنم، زیرا فقط می توانم 30 دقیقه بر روی آن بنشینم و اگر بیشتر شود ،فشار خونم پایین آمده و چشم هایم سیاهی می رود و در نتیجه تمرکزم را از دست می دهم . در مورد زمان کنکور هم بگویم که در بخش نامه ای که در مورد معلولین آمده است ، برای آنهایی که فلج مغزی اند ، 3/1 دقیقه مختص هر سوال پیش بینی شده است . در صورتیکه من باید سوالات را بطور ذهنی و بدون استفاده از دستهایم انجام دهم ، برای هر سوال ( مثل شیمی ، فیزیک ، ریاضی ، حساب و دیفرانسیل و... ) حداقل 5 دقیقه وقت نیاز دارم .

 وی در پاسخ به این سوال که چه رتبه ای را در کنکور پیش بینی می کند و نیز دوست دارد چه رشته ای را ادامه تحصیل دهد، گفت : تلاش می کنم که رتبه ام زیر هزار شود، ولی حتی اگر نشد زیر 5 هزار هم که باشد راضیم . و اگر شرایط همین طور باشد مجبورم زبان بخوانم ولی اگر بهتر شدم مهندسی عمران ، مهندسی پزشکی ، را دوست دارم .

 وحید در مورد خوب شدن بیماریش با عمل و جراحی گفت : با توجه به اینکه داروی این نوع بیماری را ایرانیان کشف کرده اند ، به عمل امیدوارم ولی به دلیل پاره ای از مشکلات قرار شد عمل جراحی را بعد از کنکور انجام دهم .

وی با بیان اینکه مسئولان اطلاع ندارند دانش آموز بالینی یعنی چه!؟ گفت : تابستان با همکاری مدرسه توان خواهان مشهد از من فیلم برداری کردند تا آنرا ببرند به مسئولان کشوری نشان دهند تا آنها متوجه شوند دانش آموز بالینی هم وجود دارد . متاسفانه آنقدر اطلاعات در این مورد ضعیف است که وقتی بگویی دانش آموز بالینی، شاید آنها (مسئولان)شرایط وی را درک نکنند ؛ به همین منظور از طریق همان فیلم، برای معرفی و آشنا یی با این بیماری، استفاده کردند .

وی در پایان از زحمات و تلاش های خانواده اش ، دبیران ، دوستان و بویژه جواد فرهی تشکر و قدردانی کرد .   

 

پی نوشت :

این گفتگو در ضمیمه روزنامه کیهان ویژه استان خراسان (شمالی ، رضوی و جنوبی ) در دی ماه 1386 منتشر شده است.