فال حافظ

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها

مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر به کف آری جامی

یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

فال حافظ

 

آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست		چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست
گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی		او سلیمان زمان است که خاتم با اوست
روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک		لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست
خال مشکین که بدان عارض گندمگون است		سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست
دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران		چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست
با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل		کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست
حافظ از معتقدان است گرامی دارش		زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست

فال حافظ :منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

 

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن		منم که دیده نیالودم به بد دیدن
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم		که در طریقت ما کافریست رنجیدن
به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات		بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن
مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست		به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن
به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب		که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن
به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه		کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن
عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس		که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن
ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب		که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن
مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ		که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن

فال حافظ

 

ما بدين در نه پی حشمت و جاه آمده‌ايم

از بد حادثه اين جا به پناه آمده‌ايم

ره رو منزل عشقيم و ز سرحد عدم

تا به اقليم وجود اين همه راه آمده‌ايم

سبزه خط تو ديديم و ز بستان بهشت

به طلبکاری اين مهرگياه آمده‌ايم

با چنين گنج که شد خازن او روح امين

به گدايی به در خانه شاه آمده‌ايم

لنگر حلم تو ای کشتی توفيق کجاست

که در اين بحر کرم غرق گناه آمده‌ايم

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار

که به ديوان عمل نامه سياه آمده‌ايم

حافظ اين خرقه پشمينه مينداز که ما

از پی قافله با آتش آه آمده‌ايم

 

فال حافظ

صبح است وژاله می چکد از ابر بهمنی                         برگ صبوح ساز وبده جام یک منی

 

در بحر مایی و منی افتاده ام بیار                                 می تا خلاص بخشمدم از مایی و منی

 

خون پیاله خور که حلال است خون او                          در کار یار باش که کاری است کردنی

 

ساقی بدست باش که غم در کمین ماست                        مطرب نگاه دار همین ره که میزنی

 

می ده که سر به گوش من آورد چنگ و گفت                 خوش بگذران و بشنو ازین پیرمنحنی

ساقی به بی نیازی رندان که می بده                            تا بشنوی ز صوت مغنی هوالغنی

فال حافظ......

وصال او ز عمر جاودان به                  خداوندا مرا آن ده که آن به

بشمشیرم زد و با کس نگفتم                   که راز دوست از دشمن نهان به

بداغ بندگی مردن برین در                     بجان او که از ملک جهان به

خدا را از طبیب من بپرسید                   که آخر کی شود این ناتوان به

گلی کان پایمال سرو ما گشت                 بود خاکش زخون ارغوان به

بخلدم دعوت ای زاهد مفرما                   که این سیب زنخ زان بوستان به

دلا دایم گدای کوی او باش                     به حکم آنکه دولت جاودان به

جوانا سر متاب از پند پیران                   که رای پیر از بخت جوان به

شبی میگفت چشم کس ندیدست                زمروارید گوشم در جهان به

اگر چه زنده رود آب حیاتست                ولی شیراز ما از اصفهان به

سخن اندر دهان دوست شکر                 ولیکن گفته حافظ از آن به

فال حافظ

مژده اي دل كه دگر باد صبا باز آمد                            هدهد خوش خبر از طرف بسا باز آمد

بركش اي مرغ سحر نغمه داوودي باز                         كه سليمان گل از باد هوا باز آمد

عارفي كو كه كند فهم زبان سوسن                         تا بپرسد كه چرا رفت و چرا باز آمد

مردمي كرد و كرم لطف خدا داد بمن                        كان بت ماه رخ از راه وفا باز آمد

لاله بوي مي نوشين بشنيد از دم صبح                   داغ دل بود با ميد دوا باز آمد

چشم من در ره اين قافله راه بماند                         تا بگوش دلم اواز درا باز آمد

گر چه حافظ در رنجش زد و پيمان بشكست             لطف او بين كه به لطف از در ما باز آمد