اول ماه محرم الحرام سال 61 هجری قمری ، امام حسین (ع) در مسیر حرکت تاریخی خویش ، پس از ورود به عراق در مکانی به نام " شراف " اقامت کردند و پس از فراهم کردن ذخیره ای از آب به راهشان ادامه دادند. در اواسط روز نیروهای دشمن از دور نمایان شدند؛ از این رو یاران امام در مکانی امن پناه گرفتند. سپاه دشمن متشکل از یک هزار نفر به فرماندهی "حر بن ریاحی " ماموریت داشت که راه را بر امام حسین (ع) ببندد یا ایشان را به شهادت برساند. اما امام حسین (ع) به یاران خود دستور دادند که دشمن را از آب سیراب کنند." حر" اگر چه هنگام نماز به امام حسین (ع) اقتدا می کرد ، اما همچنان به تعقیب ایشان ادامه داد. این نخستین روز از حماسه ای بود که تا امروز در تاریخ جاودانه مانده است.

پی نوشت :

دکتر علی شریعتی : "{امام}حسین (ع) بیشتر از آب ، تشنه ی لبیک بود . اما افسوس که به جای افکارش ، زخم های تنش را نشانم دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند."

فرا رسیدن ایام محرم الحرام بر رهروانش تسلیت باد.